MAŞUK

Mestâne’nin Maşûk’undaki dünya, geçmişin tasviri değil, geçmişe ait sözlerin bugünün diliyle yeniden söylendiği, düne ait sözün dünde bırakılıp, bugüne ait yeni bir nefesin deminde hayat bulan başka boyuttaki bir dünyanın resmidir.

Zaman ve mekânla sınırlı olmayan bu âlemde gezinirken, fark ediyorsunuz ki, bu zarif ruh bize bir dünyayı anlatmıyor, tevazu üzre kendisini sessizce aradan çıkarıp bizi bu dünya ile başbaşa bırakıyor. Israrın değil teklifin olduğu bu bahçenin içerisine yerleştirilmiş “söz” taşlarının üzerindeki yolculuğunuz beklenmedik güzellikteki bir sürprizle sizi daha önce hiç görmediğiniz bir sarayın kapısına getirip bırakıyor. Kapının ardındaki kendi günül bahçeniz…

Hafifçe aralayıp kapıyı, nezaketle açıp perdeyi şöyle bir bakıyorsunuz bu yepyeni dünyaya.

Basamak taşından geçerken Mestâne’den size kalan, yüzünüzde şükran dolu bir tebessüm, dilinizde nerden geldiği meçhul bir dua:

“Etekler savrulsun dönsün,

Bayram olur da kabul olursa dönmeye geldim.

Bir bahar olur belki huzurda,

Sana olmaya, eğilip yüzüm sürmeye geldim.”

Arkın  (nam-ı diğer Mercan Dede)