TANRISAL ÖZGÜRLÜK

Doğayla, kendiyle ve toplumla uzlaşarak, onlarla barış ve biliş içinde yaşayarak özgürleşen insan, en son Tanrı gerçeğine gönlünü açarak, O’nunla olan ilişkilerinin sezgisine vararak özgürlüğün doruğuna ulaşır. Tanrı her türlü bilgi, kudret ve özgürlüğün kaynağıdır. Gerçeklerin gerçeğidir. O’na gönlünde yer yapan ve sevgiyle yaklaşan elbet ki, O’nun gücünden pay alır. Üstün gerçeklerin idrakine varır. İnsanı aşar ve insan-üstüne ayak basar. Artık onda O’nun kudretinden belirtiler görülür. Başkaları için imkânsız, mucize gibi görünen şeyler onun eliyle bir çırpıda oluverir. Gücü ve etkinliği alabildiğine artar.

Gülyüzlü olur ve yeryüzünde Tanrı adına, Tanrıca işler yapma özgürlüğü kazanır. İşte bu, O’nunla bir olmak, Tanrı katında yer almak, varoluşun neş’esini duymak, tüm gerçeğe varmak ve tam özgürlüğe kavuşmaktır.

Gerçekte herbirimiz, bilinçli veya bilinçsiz O’na koşmaktayız. Döne dolaşa, deneye yanıla, düşe kalka, yürüye koşa, en sonunda özgürlüğümüzü O’nun buyruğuna uymakta bulacağız. Yani isteklerimizi, O’nun dileği ile bir edeceğiz.

Bir gün akarsular misâli hepimiz o engin denize dökülecek, denizin gücü ve güzelliğiyle coşup taşacağız. Ve özgürlük neymiş, asıl o zaman doya doya tadacağız. Nitekim o denize dökülen ermişler, “her dem yeniden doğarız, bizden kim usanası” demişler.

Akarsu önünde deniz, bir özgürlük gibi uzanır. Denize vardığı yerde akarsu, şelâle olur; türküsü çoşkunluğun doruğuna ulaşır. Ve suyun denize değdiği yerde, buhar buhar özgürlük özlemi tüter…

Psikolog Güngör Özyiğit

“Ya birlik, ya barbarlık” adlı kitabından alıntıdır.